การเดินทางไปประชุมอีกมุมหนึ่งของโลกที่เที่ยงวันบ้านเราเป็นเที่ยงคืนบ้านเขา และต้องเดินทางถึง 30 ชั่วโมง ทำอย่างไรดี และจะไม่เกิด Jet Lag ได้อย่างไร

            ดร.โสภณ พรโชคชัย ประธานศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส (www.area.co.th) ในฐานะนายกสมาคม FIABCI-Thai หรือ International Real Estate Federation, Thailand Chapter ได้ไปประชุม Global Leadership Summit ณ กรุงปานามาซิตี้ ประเทศปานามาในระหว่างวันที่ 30 พฤศจิกายน – 7 ธันวาคม 2568 นับเป็นการเดินทางที่ทรหด จึงอยากเล่าไว้เป็นอุทาหรณ์สำหรับทั้งเด็ก เยาวชนและคนชรา

            ในวันที่บินไปคือ 30 พฤศจิกายนนั้น ต้องบินไปต่อเครื่องที่ไทเป ไต้หวัน โดยบินไปราว 3 ชั่วโมง  พักรอราว 3 ชั่วโมง ก็เดินทางต่อไปซานฟรานซิสโก โดยเดินทางอีก 11 ชั่วโมง แล้วรอต่อเครื่องอีก 7 ชั่วโมง จากนั้นก็บินไปกรุงปานามาซิตี้อีก 7 ชั่วโมง สิริรวมแล้วเป็นเวลา 31 ชั่วโมง  การบินยาวนานมากทีเดียวโดยเฉพาะสำหรับคนแก่อย่าง ดร.โสภณในวัย 67 ปี ดร.โสภณเลือกเดินทางโดยชั้นประหยัด ซึ่งไม่อาจนอนเหยียดยาวได้ ทำให้เมื่อยขบมากเป็นพิเศษ

            สำหรับค่าโดยสารชั้นประหยัดนั้น เป็นเงิน 72,000 บาท แต่ถ้าซื้อแต่เนินๆ กว่านี้อาจไม่เกิน 55,000 บาท ชั้นธุรกิจอาจเป็นเงิน 150,000 บาท และถ้าเป็นชั้นหนึ่งก็คงเป็นเงินราว 250,000 บาท  ดร.โสภณมองว่าการที่หลังขดหลังแข็งเป็นเวลา 31 ชั่วโมง แต่ประหยัดเงินได้นับแสนบาทนั้น น่าจะคุ้มค่ามาก  อาจเมื่อยขบไปสักพักหนึ่งแต่ก็คุ้ม ดร.โสภณมักจะพูดเล่นกับคนรู้จักกว่า ถ้ามีตั๋วยืน (ไม่ได้นั่งด้วยซ้ำ โดยแขวนๆ ไว้กับเสา) หากเป็นราคาแค่ 15,000 บาท ก็อาจไปแบบนั้น เพราะก็ยังประหยัดไว้ถึง 40,000 – 50,000 บาท เมื่อเทียบกับค่าตัวในการไปบรรยายก็ราวๆ 1 วัน ดังนั้นจึงรู้สึกคุ้มค่าเช่นนั้น (แต่ตั๋วยืนคงไม่มีเพราะไม่น่าจะปลอดภัย เป็นแค่การพูดเล่นสนุกๆ)

            พอ ดร.โสภณไปถึง เจ้าภาพแนะนำให้ขึ้นรถที่เขาจัดให้ หัวละ 65 เหรียญสหรัฐอเมริกาหรือ 2,200 บาท (ที่นั่นเขาใช้เงินเหรียญสหรัฐ) แต่เพื่อการประหยัด ดร.โสภณจึงหาทางนั่งรถไฟหรือเขาเรียกว่า “Metro” เข้าเมือง ปรากฏว่าสนนราคาเป็นเงินเพียง 1 เหรียญหรือ 33 บาทเท่านั้น ก็สามารถเข้าเมืองได้ เมื่อถึงตัวเมือง ได้มีโอกาสเดินดูใจกลางเมือง แล้วจึงนั่งแท็กซี่อีก 15 เหรียญ หรือประมาณ 500 บาท

            การที่ ดร.โสภณสามารถนั่งรถไฟเข้าเมืองได้ก็เพราะมีกระเป๋าใบเล็กๆ หนักราวๆ 5-6 กิโลกรัมท่านั้น ถ้ามีกระเป๋ษลากก็คงไม่ไหว ปกติ ดร.โสภณนิยมเป็น “light traveler” หรือคนที่เดินทางโดยมีสัมภาระน้อย โดยมีเพียงกางเกง 2 ตัว (กันขาด) ใส่ไป 1 ตัว เสื้อเชิร์ตสีข่าวไปออกงาน 1 ตัว เสื้อยืด 2 ตัว (ใส่ไป 1 ตัว) และโดยที่อยู่บนเครื่องบินอากาศจะหนาวมากเป็นพิเศษ เลยใส่ลองจอนกันหนาวทั้งกางเกงและเสื้อไว้ข้างในด้วย

            ขากลับก็เดินทางพอๆ กัน คือราว 31 ชั่วโมง พอถึงกรุงเทพมหานครในเวลา 11:00 น. ของวันอาทิตย์ที่ 7 ธันวาคม ก็เดินทางตรงไปยังโรงเรียนธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ไทย เพื่อเตรียมตัวบรรยายอีกราว 2 ชั่วโมงในเวลา 13:00 – 15:00 น. และหลังจากนั้นก็ขับรถไปงานเลี้ยงอาหารค่ำบนเรือ Chao Phraya Rivercruise ในช่วงเวลา 17:00 น. กว่าจะถึงบ้านก็ราว 20:30 น. แล้วก็หลับยาวจนถึงตีสีของวันจันทร์ที่ 8 ธันวาคม และมีบรรยายแต่เช้า รวมทั้งในฐานะผู้จัดการสัมมนานานาชาติ ก็อยู่โยงทั้งวัน จนได้นอนอีกครั้งในเวลา 21:00 น. ของวันดังกล่าว

            ทำอย่างไร ดร.โสภณจึงไม่เกิด Jet Lag ซึ่งบางคนอาจมีอาคารหลายวัน ทั้งนี้การแก้ Jet Lag ก็คือการปรับตัวให้เข้ากับเวลาใหม่ทันทีที่ถึงที่หมาย รับแสงแดดธรรมชาติตอนกลางวัน ดื่มน้ำเยอะๆ โดยเฉพาะในเวลาที่อยู่บนเครื่องบิน แม้จะต้องเดินไปเข้าห้องน้ำบ่อยๆ ก็ตาม ก็ทำให้ร่างกายได้ปรับตัวเอง สำหรับ ดร.โสภณก็ไม่ดื่มแอลกอฮอล์อยู่แล้ว และพยายามไม่ดื่มกาแฟ บางคนอาจต้องปรับเวลานอนล่วงหน้าก่อนเดินทาง แต่การปรับตัวบนเครื่องบินเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด และถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องใช้ยาช่วย

            เคล็ดลับสำคัญที่สุดก็คือ ขณะที่อยู่บนเครื่องบิน พยายามพักผ่อนนอนหลับให้ได้มากที่สุด (แม้ต้องหลับๆ ตื่นๆ แบบนอนไม่สบายในชั้นประหยัดก็ตาม และแม้ต้องลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำบ่อยๆ เพราะต้องพยายามดื่มน้ำไว้ให้มากๆ ก็ตาม) อาจจะต้องขอนั่งที่นั่งริมทางเดินจะได้เข้าออกห้องน้ำบ่อยๆ ได้โดยไม่ต้องเกรงใจผู้อื่น  การนอนระยะเวลาไม่นาน เช่น 1-3 ชั่วโมงเป็นช่วงๆ ก็ยังพอทดแทนกับการนอนยาวในเวลาปกติที่อยู่ที่บ้านได้เช่นกัน และเมื่อถึงที่หมายแล้ว หากไม่ใช่เวลากลางคืน ก็อย่าได้นอนเด็ดขาด เพราะอาจทำให้เรานอนไม่หลับในเวลากลางคืนได้

            สำหรับ ดร.โสภณที่พยายามใช้บริการเครื่องบินชั้นประหยัด โดยเฉพาะเวลาเดินทางผู้เดียว ก็เพื่อทดสอบร่างกายประการหนึ่งว่ายังพอไหวไหม และก็เป็นการส่งเสริมการประหยัด เรียบง่าย ไม่สนใจหน้าตา (แต่ถ้าใครจำเป็นต้องใช้บริการชั้นธุรกิจหรือมีเงินทองเหลือเฟือ ก็แล้วแต่อัธยาศัย)